Αυτή η φανέλα κουβαλούσε για χρόνια μια μεγάλη κατάρα. Λίγοι πίστευαν πως μετά από Εκείνον θα υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να την φορέσει χωρίς να νιώσει τα πόδια του να τρέμουν, χωρίς να νιώθει συνεχώς την σκιά Του να τον παρακολουθεί, χωρίς να νιώθει την ανάσα Του στον σβέρκο του. Πολλοί προσπάθησαν. Απέτυχαν όλοι...

Σε λίγες μέρες θα κλείσει ένας μεγάλος κύκλος στη ζωή μου. Είχα πολλά να γράψω γύρω από τις συμπτώσεις που στριμώχτηκαν στη ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Δεν θα τα γράψω. Όχι γιατί δεν αξίζει να ειπωθούν. Αλλά επειδή μερικές φορές αξίζει περισσότερο να σιωπάς...

Το μόνο που μένει, και αξίζει να ειπωθεί, είναι ότι οι κύκλοι υπάρχουν για να κλείνουν. Και για να ανοίγουν καινούριοι στην θέση τους...

Ίσως να ήρθε και η ώρα να κλείσει ο κύκλος αυτής της καταραμένης φανέλας. Ίσως επιτέλους βρέθηκε αυτός που θα Τον κάνει να κλάψει ξανά από χαρά...