Με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος χθες το βράδυ και μου ζήτησε να γράψω κάτι για αυτά που έγιναν. Από εκείνη τη στιγμή τα λόγια του στριφογυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου. Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά. Όπως πολλά έχουν ήδη γραφτεί, και θα γραφτούν ακόμα περισσότερα.

Αυτό που βλέπω γύρω μου είναι άνθρωποι μπερδεμένοι. Άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλειες. Άνθρωποι που θέλουν να παλέψουν, να αγωνιστούν, να διεκδικήσουν, όμως τους έχουν μάθει να το βουλώνουν, τους έχουν μάθει να παίρνουν τα λίγα - που γίνονται όλο και λιγότερα - και σίγουρα, παρά να διεκδικούν αυτά που τους αξίζουν. Άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, κι όμως είναι σκλαβωμένοι περισσότερο κι από θανατοποινίτες σε θάλαμο απομόνωσης.

Δεν χρειάζεται να εξετάσουμε πόσο δίκαια ή άδικα σκοτώθηκαν αυτοί οι τρεις άνθρωποι. Οποιοσδήποτε άνθρωπος πεθαίνει με τέτοιο τρόπο, πεθαίνει άδικα. Η ανάγνωση του γεγονότος - ανάλογα με την οπτική του καθενός - θα ήταν διαφορετική αν οι άνθρωποι αυτοί ήταν αστυνομικοί, ή διαδηλωτές, ή κουκουλοφόροι. Η ουσία του θα ήταν η ίδια. Και η ευθύνη αυτών που πέταξαν τις μολότοφ και αυτών που εμπόδισαν την πυροσβεστική να σβήσει την φωτιά - αν έγινε κάτι τέτοιο -, είναι δεδομένη.

Όπως δεδομένη είναι και η ευθύνη αυτών που ανάγκασαν αυτούς τους ανθρώπους να βρίσκονται μέσα στην τράπεζα. Γιατί αυτό που οι περισσότεροι δεν εξετάζουν είναι το ποια εξουσία, και με ποιον τρόπο, με ποιον - πιθανότατα - εκβιασμό, έστειλε αυτούς τους ανθρώπους - και πολλούς ακόμα - στην δουλειά τους σε μέρα γενικής απεργίας. Και χρωστάμε σε αυτούς τους νεκρούς μια σημαντική συνειδητοποίηση. Ότι τελικά ζούμε σε ένα καθεστώς τρομοκρατίας που είναι πολύ χειρότερο από την ένοπλη τρομοκρατία των κουκουλοφόρων. Ζούμε σε ένα καθεστώς που μας σπρώχνει όλο και περισσότερο σε έναν αγώνα επιβίωσης και δεν μας αφήνει να ζήσουμε, την ίδια στιγμή που αυτοί που μας επιβάλουν αυτό το καθεστώς ζούνε σε έναν άλλο κόσμο, σε μια άλλη πραγματικότητα, και βλέπουν τη δική μας ζωή σαν ριάλιτι.

Δεν επικροτώ την βία. Πιστεύω όμως πως είναι ένας τρόπος να επιβάλεις την θέλησή σου. Φτάνει να την στρέψεις εκεί που πρέπει, στον πραγματικό εχθρό.

Για όλα αυτά που μας πονάνε, που μας καταπιέζουν, που μας γονατίζουν καθημερινά υπάρχει μόνο μια απάντηση...