Κρεμιέσαι από τις μνήμες πάλι. Κι αυτή η νύχτα δεν σου χαρίζεται. Όπως κι όλες οι προηγούμενες. Κι αν κάτι πια έχει αλλάξει είναι πως κατάφερες να ξεχωρίσεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Δάκρυα και σκόνη είμαστε όλοι. Κι οι ζωές μας περιστρέφονται αέναα, σαν μηχανές στον γύρο του θανάτου...

Στα χαμηλά και στα ψηλά...